MPAA

شايد ديده باشين که وقتی در مورد يه فيلم صحبت می شه از علامت هايی مثل R يا PG و... استفاده می کنن. اينها علامت های راهنمايی هستند که ميتونن به شما بگن که اين فيلم برای چه سنی مناسبه (البته توی آمريکا). اين درجه بندی که فقط جنبه اطلاع رسانی داره و اصلا يه قانون حقوقی محسوب نمی شه از طريق يه نظر خواهی از پدر و مادر های عادی که فيلم رو ديدن، انجام می شه.

G: اين دسته رو همه از کوچيک و بزرگ می تونن با خيال راحت ببينن (حتی پدر و مادر های ايرانی با بچه هاشون). اين دسته بيشتر شامل فيلم های مربوط به بچه ها و کارتون هاست. مثل کارتون در جستجوی نمو

PG: برای اين دسته گفته می شه که والدين ممکنه چيزی رو توی فيلم ببينن که احتمالا دوست نداشته باشن بچه هاشون اونا رو ببينن. ولی معمولا اين فيلم ها رو هم راحت می شه همراه بچه ها ديد. اين دسته بازهم شامل فيلم های بچه ها و کارتون های يه کمی سنگين تر و فيلم های خيلی ساده است. مثل کارتون شرک

PG 13: توی اين دسته فيلم ها ممکنه چيزايی باشه که برای افراد زير ۱۳ سال مناسب نباشه و والدين بايد حواسشون رو حسابی جمع کنن. معمولا اگه توی فيلم صحنه هايی از برهنگی يا صحبت های رکيک يا خشونت وجود داشته باشه فيلم توی اين دسته می آد. مثل فيلم يازده يار اوشن که به خاطر حرف هايی که توش زده می شه و محتوی سکسی بعضی صحنه ها اين طوری طبقه بندی شده.

R: به افراد زير ۱۷ سال قويا توصيه می شه که اين فيلم ها رو با يه بزرگتر ببينن. اين فيلم ها معمولا دارای خشونت فوق العاده يا مضامينی که ممکنه افکار آدم های عادی رو مغشوش کنه  يا موضوعات سکسی (نه خيلی مستقيم) هستند. مثل فيلم گلادياتور.

NC17: افراد زير ۱۷ سال بهتره اصلا اين فيلم ها رو نبينن. معمولا توی اين فيلم ها مضامين جنسی به صورت کاملا مستقيم نمايش داده می شه يا در موردشون صحبت می شه. با وجود اين، يادتون باشه که اين فيلم ها، فيلم های داستانی و سينمايی با موضوع هستند. مثل فيلم آخرين تانگو در پاريس.

علاوه بر سايت IMDB که گفتم توی آدرس پايين هم می تونين فيلم رو search کنين و درجه بنديش رو و علت اون درجه بندی رو ببينين.

http://www.filmratings.com

لینک
٢ دی ۱۳۸۳ - احمد فاضلی