The words I love you

سالها پیش سفری داشتم به بروجرد و از آنجا به ملایر. آن موقع هنوز این mp3 player های جدید مد نشده بود. واکمنی همراه داشتم که چند نوار کاستی را که از بچه ها قرض گرفته بودم در طول سفر با اتوبوس و مینی بوس در گوشم زمزمه می کرد. یکی از این نوارهای کاست، اولین آلبوم گروه آرین بود. آن موقع ها هر وقت این آلبوم را می شنیدم بی اختیار دست و پایم شروع به تکان خوردن می کردند. البته نه اینکه ریتم آهنگ ها به رقصیدنم بیندازد، راستش استخری در شهرک نفت اهواز بود که هر وقت آنجا می رفتم همین آلبوم را مدام پخش می کرد و تکان خوردن دست و پای من هم به محض شنیدن آهنگ ها به علت ترس از غرق شدن بود! آلبوم "رنگهای پرنده" کریس دبرگ هم در آن سفر همراهم بود. با آن آهنگ های جادوییش.

در آن سفری که بهار قبلش برای نمایشگاه کتاب سال ٨٣ هم به تهران داشتم همین کاست ها را برده بودم. همان سفری که شاید مسیر زندگیم را کمی تغییر داشت. حالا خیلی وقت است که این چیزها دیگر خاطره شده اند ولی اتفاق جدیدی افتاده که این خاطره ها را زنده کرده. آهنگ کریس دبرگ همراه گروه آرین. این دیگر از آن چیزهاست. یکی از دوست نداشتنی ترین و کم اثرگذارترین کارهای کریس دبرگ است ولی بالاخره چند کلمه به زبانی آشنا دارد. وقتی آن را با ترانه دو زبانه دیگری از کریس دبرگ مثل "شب های لبنانی" مقایسه می کنم می بینم که چقدر بی معنی است ولی باز هم دوستش دارم. گفتم که چرا.  

لینک
۱٢ خرداد ۱۳۸٧ - احمد فاضلی