شبانه

جنس مرغوب، گران است و کمیاب. موسیقی خوب هم همین طور است، مثل شراب کهنه است، گذر سالیان مشخص می کند که یک قطعه موسیقی چقدر می تواند ماندگار باشد. آنهایی که در تاریخ ماندگار شده اند شنونده را از پس همه این سال ها روی بال خود نشانده و با خود می برند، بویژه اگر نوازنده ای چیره دست آن را بی واسطه به شنونده هدیه دهد.

موسیقی ضبط شده شبح یک واقعیت است و وقتی از این دستگاه های مینیاتوری جدید مستقیما وارد گوش شود سایه ای است از آن شبح. شخصا ترجیح می دهم موسیقی را به قول معروف زنده تجربه کنم (موسیقی زنده در برابر موسیقی مرده! و چه با مسما است)، اجازه دهم صدای لغزیدن موی دم اسب روی سیم ها مستم کند و محو رقص انگشتان نوازنده روی کلیدهای سیاه و سفید شوم. دوست دارم این حس را تجربه کنم که این چکشی را که همین لحظه روی سیم ها ضربه می زند، کسی ضبط و زندانی نمی کند. مثل لحضه های زندگی است، وقتی گذشت دیگر رفته و تکرار شدنی نیست. چنین موسیقی می تواند آینه لحظه ها باشد.

لینک
٢٧ امرداد ۱۳۸۸ - احمد فاضلی