آدم های مجازی

عکس می گیرد، می گوید "این رو گرفتم بذارم تو فیس بوک". فیلم می گیرد، می گوید "این رو گرفتم برای یوتیوب". انگار این روزها آدم ها برای دل خودشان عکس و فیلم نمی گیرند. خوب من در بعد از ظهر یک روز پاییزی، همان گوشه می ایستم ولذت می برم از صدای چنگ نوازنده ای که گردنش را مثل کبوترها مدام تکان می دهد و فلوت آن دیگری که چین های روی پیشانی اش را نمی تواند صاف کند و می گذارم این دوست مکزیکی یک فیلم بی کیفیت با موبایلش بگیرد و بعد لینک یوتیوبش را برای یادگاری برایم بفرستد. 

پ.ن. اگر کنجکاو شدید بدانید آنجا چه خبر است برایتان بگویم که تولد هفتاد سالگی دانشمند بزرگی است که ثانیه ١۵ با گیلاس توی دستش به طرف دوربین می آید. البته اگر باور کنید که ایشان واقعا ٧٠ سال دارند.

لینک
٦ آبان ۱۳۸۸ - احمد فاضلی