پرتره قدرت، در ستایش هنر عکاسی چهره

عکاسی چهره از آن کارهایی است که من هیچوقت انجام نداده ام. همیشه سعی کرده ام در عکس هایی که می گیرم، انسان ها حضور نداشته باشند یا کوچکترین نقش را داشته باشند. برای همین اگر قرار است کسی را در قاب جای بدهم یا طوری با طبیعت و صحنه پشت سر ترکیبش می کنم که نقش کوچکی داشته باشد یا اصلا از پشت سر بدون اینکه متوجه شود تصویرم را بر می دارم. البته این ها عکس هایی است که به دلخواه خودم می گیرم. وقتی کسی دوربین را در دستم می بیند و تقاضای عکس می کند قضیه فرق دارد. این جور وقت ها دوربین را بالا می آورم، زوم، کلیک، تمام. سه ثانیه، نه بیشتر . آن هم نه نمای نزدیک چهره. دلیلش هم ساده است، بلد نیستم، ولی همیشه کار استادان این زمینه را تحسین کرده ام. 

پلاتون (دوست دارم بگویم همان افلاطون خودمان شاید) عکاس هفته نامه معروف نیویورکر است که به گفته خودش بیست سال است که عکاس چهره هاست. در آخرین نشست سازمان ملل دوربینش را برداشته و وارد ساختمان سازمان ملل شده و استودیوی کوچکی برپا کرده و از رهبران جهان که برای سخنرانی وارد یا خارج می شده اند خواسته که در برابر دوربینش قرار بگیرند. در طی پنج روز، روزی چهارده ساعت، موفق شده حدود ١١٠ رهبر جهان را راضی کند که در برابر دوربینش قرار بگیرند و این چیزی نیست که آسان اتفاق بیفتد. آقای پلاتون در این پنج روز بیش از چهار کیلو وزن کم کرده اند. همیشه هم رهبران جهان با ایشان مهربان نبوده اند. مثلا از برخورد نا مناسب رئیس جمهور فرانسه یاد می کند. در مقابل، رفتار رئیس سازمان ملل را تحسین می کند.

حاصل کار البته شاهکار است. شاهکاری که نیویورکر نتوانسته به راحتی از کنارش بگذرد و از جناب عکاس خواسته است که داستانی هم در حدود یک دقیقه برای هر پرتره کنارش بگذارد. پلاتون می گوید که سیاستمدارها هم مثل بقیه انسانند و من دنبال شکار آن وجه انسانی در چهره شان بودم. گاهی پانزده دقیقه وقت داشتم، گاهی هم فقط سه ثانیه.

حالا که به اینجا رسیدیم این را هم بگویم که هنوز پنجاه داستان هنرمند را نشنیده ام ولی تا اینجا داستان های ماداگاسکار و زیمباموه را دوست داشته ام. گفتم اینجا بنویسم که با هم سری به نیویورکر بزنیم و با هم هنر جناب عکاس را ستایش کنیم. 

لینک
۱٤ آذر ۱۳۸۸ - احمد فاضلی