روبروی آینه

روبرویم نشسته ولی نمی خواهم مستقیم نگاهش کنم. تصویرش را که توی شیشه پنجره افتاده نگاه می کنم. بسته به نور بیرون و مناظری که اتوبوس از کنارشان رد می شود تصویر توی پنجره گاهی تار می شود و گاهی واضح. فکر می کنم که این تصویر که شبیه صاحبش نیست. او موهایش را به طرف چپ شانه کرده و تصویری که من می بینم به طرف راست. بعد از ذهنم می گذرد که اتفاقا این تصویر به تصوری که او از خودش دارد نزدیک تر است. مگر نه اینکه او هر روز جلوی آینه که می ایستد خودش را این طوری می بیند که من الآن می بینمش؟ مگر نه اینکه آن طوری که من خودم را می بینم کلی فرق دارد با چیزی که دیگران می بینند؟ فقط نمی دانم کدام واقعی است؟ آن تصویر قرینه ای که من در آینه می بینم یا آن تصوری که او که روبرویم نشسته و حالا دارد من را نگاه می کند از من دارد؟ 

لینک
٢٦ مهر ۱۳۸٩ - احمد فاضلی