تنهایی بی هیاهو

حالا مهمان ها رفته اند. ظرف های دسر و بطری های خالی هنوز روی میز اند. آهنگ آرامی هم که می گفتی یاد کویر می اندازدت در فضا آرام می چرخد. فکر می کنم شاید اگر شمع روی میز تا آخر بسوزد دنیا همین طور در این فضای ایستا و تاریک به آخر برسد که باران خودش را از پنجره باز به داخل دعوت می کند. دو نفری می نشینیم سوختن شمع را تا آخر تماشا می کنیم.

لینک
۱۳ شهریور ۱۳٩٠ - احمد فاضلی